Månad: november 2014

Ett sekund om gangen – Ein smakebit på søndag 23. november

smakebit-på-søndag-300x199

Etter eit par veker med skrivetørke, er eg tilbake på bloggen i tide for En smakebit på søndag hos Flukten fra Virkeligheten. Hurra! Sjå gjerne innom der for fleire boktips.

Vekas smakebit er frå ei bok som eg leste ferdig i dag tidleg, i staden for å få meg eit par timer til med søvn. Altså ei bok som falt i smak. Den skuldige er Ett sekund om gangen av Sofia Nordin.

Henta frå mangschou.no
Henta frå mangschou.no

Ett sekund om gangen er ein ny, svensk, post-apokalyptisk dystopi av beste slag, og fyrste bok i ein planlagt trilogi. Liker du denne typen bøker, er dette ein tittel du bør få med deg. Smakebiten er henta frå dei to fyrste sidene av herligheten:

«Jeg vil bare komme meg bort herfa, og så vil jeg ta av meg alle klærne og vaske meg og vaske meg til det ikke er et eneste støvkorn på hele meg som har rørt ved all denne døden. Ikke fordi jeg er redd for smitten. Hvis jeg er smittet, er det for sent allerede. Det går ikke å vaske bort feber med såpe og vann. Hvis jeg skal dø, kommer det til å skje snart, men det kan godt hende at jeg klarer meg. Jeg føler meg fortsatt frisk. Så frisk som man kan føle seg når hele familien ligger død, og man stikker av og ikke aner hva som vil skje.»

Frå forlaget

”Jeg flykter, løper ned trappene enda det ikke finnes noen som kan jage meg. Det finnes faktisk ingen. Alle er døde. Mamma er død. Pappa er død. Lillebroren min, Ludvig, er død. Og antakelig alle de andre også.”

En gripende og skremmende fortelling om Hedvig 13 år. Hele familien til Hedvig dør av en mystisk sykdom. Hun forlater leiligheten, og vet ikke om der er noen andre igjen i verden eller om hun er helt alene. Overalt i gatene ligger døde folk. Og det er helt stille.

Boka på vent: Seierherrene av Roy Jacobsen

Det er tirdag igjen, og faktisk litt sol ute! Greit med litt avbrekk frå regnet kjenner eg. 🙂

Tirsdag er tid for ei bok på vent hjå Beathes bokhylle. Denne veka er boka på vent hjå meg Seierherrene Roy Jacobsen. Eg blei heilt forelska i De Usynlige, som han ga ut i fjor, og det gjorde at eg blei nyfiken på resten av forfattarskapet hans.

Seiersherrene

Seierherrene tek føre seg arbeidarklassen i førre århundre, men uten å glorifisera. Me får fylgja ei kvinne og hennar familie frå Helgelandskysten 1927 fram til Oslo 1990. Seierherrene var gjennombrotsromanet til Roy Jacobsen, og  kom ut i 1991. Det er ikkje måte på med lovord som er blitt ytra om dette verket, mellom anna «Stort bedre har det ikke vært fortalt på denne siden av Hamsun.» (Tiníc Talen, VG). Om eg ikkje var solgt i frå før, så blei eg det i alle fall då. Sult og Markens Grøde er nemleg to av mine favorittbøker. Boka er blitt kalt ein moderne klassikar, og vant Bokhandler prisen, i tillegg til å bli nominert til Nordisk Råds Litteraturpris.

Eg er veldig glad i virkelighetsnære romanar som skildrar arbeidarklasselivet på ein realistisk og vakker måte. Det var det som gjorde at eg blei så glad i De Usynlige, og eg håper på å få ein liknande oppleving når eg les denne boka. I tillegg er eg kanskje litt over gjennomsnittet interessert i arbeidarkamp.

Frå forlaget

Det er arbeiderklassen som skal bli historiens seierherrer, glunt, også her i landet… det er vi fattige jævler som skal arve bruket – skjønna du dæ?.

Spranget fra bestefaren som ror fiske på Helgelandskysten og håper på revolusjon, til brødrene som starter eget datafirma i Oslo to generasjoner senere, er langt. Roy Jacobsen skildrer dette store tidsspennet med en imponerende innsikt og kunnskap.

I romanens brennpunkt står bruddet, eller spranget, i det norske etterkrigssamfunnet: generasjonen som ved hjelp av fedre og mødre skulle komme seg oppover, ut av arbeiderklassen, og som samtidig mer eller mindre vendte ryggen til de verdier som muliggjorde «oppstigningen». Og med Rogern fra Grorud som forteller i bokas andre del har Roy Jacobsen levert en generasjonsroman som vil bli stående.

Smakebit på Søndag 2. November

smakebit-på-søndag-300x199

Søndagen er her igjen, og det er tid for ein litterær smakebit. Været er surt, og formen er ikkje heilt der den skulle ha vore. Skikkelig innedag, med andre ord.

Denne søndagen vil eg gjeva deg ein smakebit frå The Slow Regard of Silent Things av Patrick Rothfuss. Boka kom ut tidlegare denne veka, og fekk den (endeleg) i postkassen på fredag. Den er IKKJE bok nummer 3 i Kingkiller Chronicles-serien, men ein frittståande søt, rar, liten sak frå same universet, som handler om Auri, ein av mine favorittkarakterar frå Name of the Wind og The Wise Man’s Fear. Dessuten har den eit nydeleg cover:

SlowRegardofSilentThings

Smakebiten er frå s. 10, der Auri skal ta seg eit kaldt bad:

«Arms held close against her chest, Auri took two tiny steps to stand beside the pool. She dipped a toe into the water, then her whole foot. She grinned at the feel of it, chill and sweet as peppermint. Then she lowered herself down, both legs dangling in the water. Auri balanced for a moment, holding her nekkid self up with both hands, away from the cold stone lip at the edge of the pool.

But there was no avoiding it. So Auri puckered up and settled herself the rest of the way down. There was nothing peppermint about the stone edge. It was a dull, blunt bite against her altogether hindmost self.»

Frå forlaget:

Deep below the University, there is a dark place. Few people know of it: a broken web of ancient passageways and abandoned rooms. A young woman lives there, tucked among the sprawling tunnels of the Underthing, snug in the heart of this forgotten place.

Her name is Auri, and she is full of mysteries.

The Slow Regard of Silent Things is a brief, bittersweet glimpse of Auri’s life, a small adventure all her own. At once joyous and haunting, this story offers a chance to see the world through Auri’s eyes. And it gives the reader a chance to learn things that only Auri knows….

In this book, Patrick Rothfuss brings us into the world of one of The Kingkiller Chronicle’s most enigmatic characters. Full of secrets and mysteries, The Slow Regard of Silent Things is the story of a broken girl trying to live in a broken world.

Om du aldri har lest noko av Rothfuss før, er ikkje dette den beste staden å byrja. Ein får nok ikkje så mykje ut av The Slow Regard of Silent Things, om ein ikkje har lest The Name of the Wind og The Wise Man’s Fear fyrst, difor tilrår eg å lesa desse før ein tek fatt på denne. Begge er fantastiske bøker, så eg trur ikkje det skal vera noko straff. 😉

Vil du ha fleire slike smakebiter, kan du ta turen innom Flukten fra Virkeligheten, som er vert for En smakebit på søndag. 🙂